W dniach 24 oraz 25 października odbyła się w Warszawie Ogólnopolska Konferencja POMOC DZIECIOM OFIAROM PRZESTĘPSTW zorganizowana przez Fundację Dzieci Niczyje.Wśród zgromadzonych byli również pracownicy BOIKU. W Sali Kongresowej dwa i pól tysiąca osób wysłuchało na sesji inauguracyjnej wystąpień Pani minister Ewy Kopacz, ministra sprawiedliwości Krzysztofa Kwiatkowskiego, prezydenta m.st.Warszawy Włodzimierza Paszyńskiego oraz prof. Ireny Kornatowskiej i dr Moniki Sajkowkiej.

W dniach 24 oraz 25 października odbyła się w Warszawie Ogólnopolska Konferencja
POMOC DZIECIOM OFIAROM PRZESTĘPSTW zorganizowana przez Fundację Dzieci Niczyje.
W Sali Kongresowej dwa i pól tysiąca osób wysłuchało na sesji inauguracyjnej wystąpień Pani minister Ewy Kopacz, ministra sprawiedliwości Krzysztofa Kwiatkowskiego, prezydenta m.st.Warszawy Włodzimierza Paszyńskiego oraz prof. Ireny Kornatowskiej i dr Moniki Sajkowkiej.
Cała konferencja podzielona została na bloki tematyczne i tak w pierwszym dniu zajmowano się:
·Przestępstwami wobec dzieci w Polsce- regulacjami i procedurami prawnymi.
·Przemocą wobec dzieci – mechanizmami, konsekwencjami, pomocą.
·Medycznymi aspektami krzywdzenia dzieci.
W pierwszym dniu przedstawiono ewolucję postrzegania dziecka jako podmiotu praw a nie tylko obiektu troski i opieki lub przeciwnie – przestępstwa czy obojętności społecznej. Poszanowanie godności dziecka w procesie wychowania, uznanie prawa do poszukiwania ochrony przed prześladowaniem, również pochodzącym od tych najbliższych, którym dziecko ufa bezgranicznie, to etapy uznawania w nauce prawa i praktyce podmiotowości dziecka, dostrzeganie w nim obywatela.
Doświadczenie przemocy w okresie dzieciństwa pozostawia rożne ślady w zależności od tego jaki charakter miała przemoc, kiedy się pojawiła i jak długo trwała. Doświadczanie przemocy zakłóca, po pierwsze, aktualne funkcjonowanie dziecka, ponieważ zakłóca mu normalny cykl rozwojowy. Często dziecko w domu w którym” źle się dzieje” ma problemy w szkole i nie zawsze wynikają one z możliwości intelektualnych dziecka lecz z warunków w jakich dziecko żyje. Rozwodzący się rodzice, alkoholizm – kłótnie i bójki z tym związane, pracoholizm rodziców, zaniedbanie, zmieniający się partnerzy matki bądź ojca, niepewność jutra powodują, że dziecko żyje w zaburzonym środowisku reaguje na daną sytuację depresją, fobiami, lękami społecznymi, zaburzonymi zachowaniami, nieumiejętnością skupienia uwagi, ucieczką w grupy rówieśnicze, narkomanią bądź prostytucję.
Dziecko uczy się nieustannie walczyć, traci zdolność doświadczania czasu teraźniejszego jest złe wczoraj oraz groźne i niepewne jutro.
Na koniec pierwszego dnia konferencji wysłuchaliśmy bardzo cennego wykładu prof. dr hab.n.med. radiologa dziecięcego Andrzeja Marcińskiego „ Diagnostyka medyczna krzywdzenia dzieci”. Wielkie wrażenie zrobiły na zgromadzonych slajdy złamań kończyn oraz pęknięć czaszki u dwumiesięcznego dziecka, było tych złamań kilka , na różnym etapie gojenia się i jak podkreślał profesor Marciński lekarz zawsze wie, jakie obrażenia mogą wystąpić u dziecka po wypadnięciu z łóżeczka, spadnięcia z tapczanu a jakie są wynikiem pobicia lub innego znęcania się nad dzieckiem. Bardzo często wg badań lekarze nie zgłaszają takich przypadków – około 30% nie zgłasza nigdy , 30 % zgłasza zawsze.
Na lekarzach leży odpowiedzialność reagowania na przypadki znęcania się nad dzieckiem, bo oni umieją najlepiej ocenić sińce, krwiaki, złamania, pęknięcia u małych pacjentów.
Lekarz Piotr Hartmann omawiał rolę lekarza w systemie pomocy dziecku krzywdzonemu, bo właśnie lekarz ma z tym dzieckiem częsty kontakt; na bilansach, przed szczepieniami, w czasie choroby. To lekarz ma obowiązek oraz prawo sprawdzić stan zdrowia dziecka i sygnalizować, gdy podejrzewa, że dziecko stało się ofiarą krzywdzenia.
Dziecięca krzywda –bicie , popychanie, potrząsanie, kopanie, szarpanie, głodzenie, zamykanie na kilka dni bez opieki , bycie świadkiem bicia, gwałcenia matki, siostry, poniżania członków rodziny oraz inne powodują iż dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, szuka pozornej stabilizacji uciekając we własny świat, zamykając się w sobie lub sam staje się agresorem, bo siła daje władzę, przewagę a w czterech ścianach, podwórkach jest bezkarna.
ŹLE, GDY JEDEN RODZIC ROBIŁ RZECZY ZŁE , A DRUGI NIE ROBIŁ RZECZY DOBRYCH.
Gdy dziecko nie ma zasobów tych dobrych przeżyć, uczucia miłości, bezpieczeństwa, ważności nie będzie umiało zrównoważyć złych doświadczeń, bo nie ma się do czego odwołać. Akcentował to w swoim wykładzie dr hab., prof. Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej Jerzy Mellibruda dzieci , które w dzieciństwie doświadczyły ciężkiej traumy w życiu dorosłym muszą przepracować całe swoje dotychczasowe życie, zrozumieć i określić siebie, zmienić wewnętrzne schematy i dostosować się do realiów życiowych. To bardzo trudna praca i bardzo trudne zadanie.
Dawajmy naszym dzieciom poczucie bezpieczeństwa, miłości i chrońmy je przed krzywdzeniem ze strony innych a będzie to najlepszy prezent od nas na dalsze ich życie.